Ο πολιτισμός μας έπεσε λίγο βαρύς

HomeArticlesΟ πολιτισμός μας έπεσε λίγο βαρύς

Δεν είναι τυχαίο ότι ο αρχαίος πολιτισμός μας δημιουργήθηκε και μεγαλούργησε όταν οι Έλληνες γιόρταζαν τη ζωή. Υμνούσαν τα δώρα της φύσης και θεοποιούσαν τον έρωτα. Αιώνες τώρα καταπιέσαμε με φόβους αυτήν την αρχέγονη δύναμη που μας κινούσε και πλέον δεν είμαστε ικανοί ούτε να ζήσουμε από τα έτοιμα.

Γιατί ας μη γελιόμαστε το μόνο σίγουρο στα χέρια μας είναι αυτό που μας άφησε το χθες. Και ενώ χρόνια τώρα λέμε ότι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας είναι ο πολιτισμός, στην πράξη, χιλιάδες αρχαιολογικοί χώροι είναι έρμαια του μέσου απαίδευτου κλέφτη και γενιές νέων Ελλήνων βαδίζουν στα περιορισμένα χρόνια της ενήλικης τους ζωής χωρίς γνώση και εκτίμηση για την ιστορία που μας έφερε μέχρι εδώ. Δεν μαθαίνουμε, δε σκάβουμε και δεν φωνάζουμε να έρθουν από παντού να δουν τι δημιουργεί ο ανθρώπινος νους όταν δε φοβάται.

Οι λίγοι από την άλλη που έχουν γνώση του θησαυρού έντρομοι μήπως ο σύγχρονος άνεμος το αλλοιώσει, το προστατεύουν όπως η καημένη μάνα που πνίγει τον ενήλικο γιό με αγάπη και φόβο. Ο πολιτισμός όμως ζει και μένει στον αιώνα όταν κινείται. Όχι όταν φυλάσσεται σε μουσεία δήθεν προστατευμένος, αλλά όταν αλληλεπιδρά με την τέχνη της κάθε εποχής χτίζοντας την Ιστορία του ξανά και ξανά.

Κάθε τόπος, κάθε κολώνα, κάθε γλυπτό είναι συνεχώς ημιτελές γιατί η κάθε γενιά που το αγγίζει είναι ένα ακόμη υλικό που το ολοκληρώνει. Κοιτάζουμε τον πολιτισμό σαν κάτι πολύτιμο που πρέπει να μείνει σε μια βιτρίνα, δεν τον βλέπουμε σαν μέλος μας, σαν συνέχειά μας σαν αρχή της δημιουργίας μας.

Μπορεί τελικά να μισούμε, γιατί δεν υπάρχει καλύτερο καύσιμο στην αυτοκαταστροφή από το μίσος. Αν αγαπούσαμε, θα φροντίζαμε τη γη που πατάμε και την κληρονομιά μας. Και αυτή η αγάπη θα μας έκανε ομάδα. Και το ομαδικό πνεύμα θα θωράκιζε την Ελλάδα από κάθε δύναμη που θέλει να την εκμεταλλευτεί. Αλλά τα σημερινά λαμπρά ελληνικά μυαλά είναι πρωταθλητές ατομικών αθλημάτων και έτσι ως ομάδα αποτυγχάνουμε κάθε μέρα.

Έχουμε τη συνταγή όμως η λαιμαργία μας κάνει να τσιμπάμε από τα υλικά και έτσι το φαγητό δεν θα το απολαύσουμε ποτέ ολοκληρωμένο. Μπορεί απλά να έχουμε πέσει σε τέλμα, δεν είναι κακό. Αλλά γιατί να μην αφήσουμε να μιλήσει για μας μια φωνή από τις τόσες που κραυγάζουν για το ότι τη σωτηρία μας την έχουμε στα χέρια μας εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ας μας καθοδηγήσει το μακρινό χθες, μια που το παρόν μας κρατά σε λήθη και ίσως έτσι εμπνευστούμε και δημιουργήσουμε αύριο κάτι που θα θαυμάζουν τα παιδιά των παιδιών μας.

Κρατώντας ένα κομμάτι της ιστορίας είναι αυτό που θα μας κάνει να γράψουμε τη δική μας.

By Katerina Michalentzaki, PR of AdT.